zaterdag 24 juni 2017

Column van Hilda: dubbel verlangen

Dubbel verlangen.

Hij heeft het nog eerder door dan ik zelf.
"Ik voel me zo dubbel", zeg ik aan het laatste ontbijt bij Lake Tahoe.
We zitten aan de picknicktafel buiten met onze bordjes in de zon.
"Ik vind het hier zo heerlijk. Ik wil niet terug naar huis. En toch ook zo langzamerhand weer wèl: in dezelfde tijdzone leven als de mensen waar ik het meest van hou; eigen bed; huis; badkamer; naaikamer."
"Dat is goed", zegt Bert.  "Dan doen we het goed. Dat betekent dat we een heerlijke vakantie hebben."
Dat klopt natuurlijk ook.
Ik denk, ik moet vast ongesteld worden want ik voel me zo iebel.
Ik denk aan dat lied van Paul van Vliet.

Huilbui

Ok, het gaat niet om vreselijke dingen, maar dat gevoel van, je hoeft maar één keer verkeerd naar me te wijzen en daar gaat ie.
Ja moet vast ongesteld worden.

In de auto onderweg van Tahoe naar Sacramento zien de weer de mooiste landschappen.



En daar gaat de huilbui.
"Dacht ik al", zegt hij.
"Het is de 3e week".
"Hmmmm hoezo?" vraag ik tussen de tranen door.
"Je hebt het altijd in de 3e week hier" zegt hij, "Dan komt het eind in zicht en dat wil jij niet."

We slaan aan het fantaseren.
Werk genoeg zeggen mensen die ons leren kennen.
Maar de lieverds thuis. Het werk, de clubs, alles wat belangrijk is voor ons...
Misschien dan "als we later groot zijn".
Ja. Dan misschien.
Of als we met pensioen zijn.
Overwinteren in Amerika.

Ik schreef er al eerder over; ik ben goed in verlangen.
Ach wat.
Nog een kleine, heerlijke week voor de boeg.
We gaan morgen eten met Cori, die ik via Facebook ken. Zondag ontmoeten we Billie en haar man, die ik via Facebook en van twee keer ontmoeten in Nederland ken.
We gaan nog fietsen over de Golden Gate Bridge, nog shoppen, en als icing on the cake zijn we de laatste avond fijn bij Jeska en Tony!.
En daar heb ik zìn in.

De dubbelheid blijft: ik wil hier blijven, en ik wil terug.
Het verlangen blijft kloppen.
Hoe het vervuld wordt zal de tijd uitwijzen.
Echt belangrijk is dat ook niet.
Wel belangrijk?
Die kerel.
Die mij eerder doorheeft dan ik mijzelf.
Zo gekend zijn.
Wat verlang ik nog meer?

2 opmerkingen:

Tineke zei

Als jullie terug zijn moeten we het nog maar eens hebben over dat dubbele gevoel!

DutchWilly zei

En ik na 52 jaar nog twee benen in twee werelden. Wereld smertz my love. En ik ben al lang niet meer ongesteld. Love you girlfriend.