zondag 19 juni 2011

Column: "Mozeskriebel"

In Nederland verlaten veel mensen de kerk.
Ik ook.

Hier in Amerika, speciaal in het gebied waar wij nu zijn, is dat een heel ander geval. God is populair, geloven hoort erbij.

Er zijn veel kleine en grote kerken. Bijna op elke hoek van de straat en in elke winkel kom je een christelijke boodschap tegen. Bij één kerk zagen we bijvoorbeeld een videoscreen waarop je beelden zag van een speciale “kidsworshipservice”.

Vanmorgen waren we aan het ontbijten bij “Cracker Barrel”, toen een grote groep mensen binnenkwam. Ze hadden allemaal knaloranje t-shirts aan. Met geen mogelijkheid kon je ze niet zien. Uit de tekst erop bleek dat ze van de First Baptist Church waren, en dat ze “world-changers” waren. Op hun rug stond: “one project at a time”.

Hoe bewonderenswaardig ook, ik krijg het persoonlijk érg benauwd van deze wereldverbeteraars. Mijn ergste allergie zijn mensen die mij wel even zullen vertellen wat ik moet geloven.
Dat maak ik zelf wel uit.

Deze maatschappij is helemaal ingericht op behoudend christendom. Men is heel erg overtuigd van deze ene waarheid, en ook dat het niet goed met je afloopt wanneer je God niet vreest. De “wervende” teksten die zonder uitzondering bij elke kerk staan moeten je er toe brengen om toch vooral God te vrezen, boete te doen, en niet zo dom te zijn om dit tot op het laatst toe uit te stellen. Als je doodgaat ben je te laat, zeggen ze soms op hele grote billboards.

Ik werk voor Humanitas.
Plek voor iedereen.
Je mag denken wat je wilt.
God zij dank…

Groetjes, Hilda

Geen opmerkingen: