maandag 23 juli 2018

Back home... column van Hilda

Back home

We zijn weer terug.
Ik weet natuurlijk niet hoe andere mensen dat doen, maar bij ons gaat het ALTIJD op dezelfde manier.
Hoe laat we ook thuiskomen, Bert brengt de koffers naar boven.
Ik bel mijn moeder.
We gaan douchen. (Je wilt niet weten wat zo'n vliegtuig met je lichaamsgeur doet...)

Ik pak de koffers uit.
Ik was alle kleren, al hebben we ze niet eens aangehad; die koffers ruiken na 4 weken ongeveer net zo als wij wanneer we uit het vliegtuig stappen...

Wat is het een enorme stapel...
Wat hebben we fijn veel nieuwe overhemden voor Bert, en t-shirts.
En leuke jurkjes voor mij.

De eerste was wordt deze keer vanwege het tijdstip geprogrammeerd voor heel vroeg vrijdagmorgen.
Als ik de koffers leeg heb ga ik naar beneden.
Bert zit dan al achter de computer om de mobieltjes en het fototoestel leeg te halen; het grote fotoboek-werk begint vrijdagmorgen nèt zo vroeg als mijn eerste was.

Wat fijn dat het zo heet en droog is: vrijdagavond is de hele berg weg.
Schoon en droog.
En het meeste is gestreken ook.
Ik heb tussendoor de voortuin gedaan: dat onkruid was géén gezicht meer.
Ik ben uitgeput, maar dat geeft niet.

Bert is al een heel eind op stee met het fotoboek.
Hij doet tussendoor de boodschappen zodat ik niet weg hoef; hij haalt wat eten ook.

Zaterdag kook ik.
Jambalaya.
De laatste week van de vakantie heb ik steeds meer zin om lekker eten te koken.
Na 4 weken uit eten, al is het nog zo lekker, wil je gewoon weer je eigen voer.
Ik verheug me erop om uit dit nieuwe kookboek te koken:

Bert doet ondertussen de achtertuin met Round-Up: heermoes is tot fabuleuze hoeveelheden uitgegroeid.
Het fotoboek schiet mooi op.
Ik doe nog een laatste strijk.
En ik brei.

De tafel in de eetkamer ligt nog wel vol: de tas met souveniertjes die komende zondag mee naar Emmen gaat, de tas met row-by-rows voor mijn quiltbee-buddy's,
de gehele inhoud van mijn rugzak die hoognodig gewassen moest worden, alle papierrommel die ik mooi vond, bedenk het maar.

Langzaam maar zeker wordt het wat netter.
De naaikamer wordt wel steeds rommeliger.
Maar dat kan later wel.

Aan het einde van de dag maak ik vast wat fotootjes van de meegebrachte lapjes, row-by-rows en de boeken als voorbereiding voor de nieuwe blog voor het Quiltersgilde die voor maandag in de pen zit.


Zondagmorgen half 7 scheur ik het onkruid uit de achtertuin.
Dat gaat gemakkelijk met die kurkdroge grond.
Ik zit wel in no time onder de muggenbulten.
maar een kniesoor die daar op let toch.
De schoffel gaat wel moeilijk: de onderliggende kleilaag lijkt wel gebakken.
Daar moet water op.

Ik maak soep.
We eten het met een overgebleven stokbroodje, en wat geïmproviseerde kruidenboter.

Na het eten zetten we de sproeier op de tuin.
Wat ruikt dat lekker...

Het fotoboek is klaar en besteld.

We hebben een mooie reis gehad.
Maar nu zijn we weer thuis.
Back home.
Ik ben gelukkig.

dinsdag 17 juli 2018

Toch nog even terug....

Onze wandeling langs de South Rim was zaterdag letterlijk in het water gevallen.


De donkere wolken en donderbuien gooiden toen helaas roet in het eten. Onderweg naar ons motel in Williams kwam het water inderdaad met bakken naar beneden, dus achteraf maar goed dat we zijn gestopt.

Zondag was ook zo'n dag met in het begin dreigende wolken met af en toe een flits en wat gerommel. Geen wandeling dachten wij, dus het centrum van Flagstaff en de shopping mall daar maar opgezocht.


Eenmaal klaar met shoppen (lees: kijken, want niks gekocht) wilden we in de auto stappen, maar we hebben maar even gewacht, omdat er weer een wolkbreuk was losgebarsten.

Onderweg naar Williams de auto zelfs maar even langs de kant gezet, want je zag geen hand voor ogen en het water stroomde met beekjes tegelijk over de weg.


Na dit schouwspel toch nog ons motel weten te bereiken en daar maar gewacht tot het weer tot rust was gekomen daarboven.

De laatste twee nachten stonden gepland in Sedona. Toen we maandag wakker werden scheen er een mooi zonnetje, de bewolking viel mee en de weersverwachting voor de South Rim was gunstig.

 Toch maar een poging wagen?

Dus wij weer op weg naar het noorden voor poging nummer 2. Het was aanzienlijk rustiger dan zaterdag en we hadden snel een plekje gevonden voor de auto en rond 10 uur begonnen we aan de wandeling van bijna 13 kilometer.


Het wandelpad ligt op ruim 2 kilometer hoogte, dus voor ons Nederlanders is dat wel even wennen. Het eerste stuk gaat ook nog eens flink omhoog bij tijd en wijle, maar we zaten al vrij snel in ons ritme.






Veel water drinken en geregeld wat eten, dan is het goed te doen. En het uitzicht motiveert dan ook wel weer.

Na iets minder dan 4 uurtjes lopen, waren we bij het eindpunt en de terugweg hebben we uiteraard met de bus gedaan. De beentjes konden wel wat rust gebruiken.


De Grand Canyon is een van de drukst bezochte parken in de VS, maar als je deze wandeling doet, zijn er hele stukken waar je niemand tegenkomt. Onderweg geregeld Nederlands, Duits en Frans gehoord, want de Amerikanen zijn niet allemaal van die wandelaars. Ook de Japanners kom je alleen bij de uitzichtpunten tegen waar de bus stopt, want die hebben ook geen wandelbenen blijkbaar.

Van de South Rim doorgereden naar Sedona met onderweg nog een korte stop bij de Starbucks in Flagstaff voor een kop koffie.
Rond half zeven ingecheckt bij ons hotel hier waar we geen kamer, maar een studio hebben de laatste twee nachten. Ook wel eens lekker, wat extra ruimte.

Vandaag een beetje een lummeldagje. Eerst even door Sedona gewandeld met al haar winkeltjes. Daarna koffie en (waarschijnlijk) de laatste quiltwinkel. Straks het zwembad en de koffers organiseren.


Morgen de laatste dag. Hoe we die gaan invullen zien we morgen wel. We vliegen begin van de avond terug, dus hebben alle tijd om de korte rit naar Phoenix te maken. Toeristische route of Outlet Centre? We zien het morgen wel.

Vandaag hebben we allebei een dubbel gevoel. Dat gevoel hebben we altijd hier zo rond de laatste dagen.
De ene helft van me wil nog niet terug, de andere wel.
De ene helft wil nog blijven om te kijken en te genieten van de natuur, de uitzichten en de mensen hier.
De andere helft wil terug.
Terug naar het comfort van ons eigen huis.
Terug naar vrienden om mee bij te praten.

Ach, om Arnold Schwartzenegger naar te citeren:

I'll be back!

zondag 15 juli 2018

Monumentaal


In de VS struikel je over de National Parks, National Monuments en State Parks. De één vaak nog mooier, groter en indrukwekkender dan de ander.

Yellowstone, Grand Canyon, Death Valley, stuk voor stuk wonderen der natuur.

Natuurlijk hebben wij onze voorkeuren, maar ook dat lijstje wil nog wel eens variëren van tijd tot tijd. In onze Top 10 van dingen die je gezien moet hebben staat wel steevast Monument Valley.

Monument Valley is echter geen National Park of Monument en ook geen State Park. Het is een Navajo Tribal Park. Het valt namelijk geheel binnen het reservaat van de Navajo stam en wordt ook door leden van die stam geëxploiteerd. Het is dan ook een zeer belangrijke bron van inkomsten voor de Navajo.

Het zij ze gegund, want de Navajo zijn (op zijn zachtst gezegd) door de jaren heen niet altijd even netjes behandeld hier.


Liefhebbers van oude Western films zal dit park ongetwijfeld bekend voorkomen, want er zijn talloze films opgenomen. In 1939 was John Wayne hier al voor de film 'Stagecoach'. Maar ook later zijn de kenmerkende 'Buttes' voorbijgekomen in films als 'Back to the Future III', 'Thelma and Louise' en 'Forrest Gump'.

Wij waren er al eerder geweest en ook dit jaar kwam dit park op ons pad. En het gaat nooit vervelen kan ik je vertellen. Wil je een complete indruk, rij dan de route door het park. Een SUV is dan wel handig, want de weg is onverhard en aardig hobbelig.

Kijk en geniet:








Je auto wordt er trouwens behoorlijk vies van, maar met een huurauto zal ons dat een worst wezen. 😁


Op de route tussen Cortez en Page is nog meer leuks en moois te zien trouwens...


Fort Bluff

Fort Bluff

Goosenecks State Park

Mexican Hat

Vandaag nog zo'n onbeschrijfelijke plek bezocht; The Grand Canyon.
Voor ons inmiddels al de zoveelste keer, maar deze plek blijft ons iedere keer bewonderen.
Helaas vandaag wat minder weer met naderend onweer, dus hebben we onze wandeling moeten inkorten. Maar al met al hebben we toch aardig wat stappen gemaakt vandaag.




Overnachten doen we vannacht en morgen in Williams, een leuk stadje aan Route 66. Een feit waar ze dankbaar gebruik van maken. Williams is een van de paar plaatsen die dienen als uitvalsbasis voor de Grand Canyon, dus aan vertier geen gebrek hier.




Morgen wordt het bewolkt met kans op een bui, dus gaan we naar Flagstaff om daar de Mall eens te bekijken. Wellicht valt er nog wat leuks te scoren daar... 😇

vrijdag 13 juli 2018

Cowboys en Indiaans

We zitten nog steeds in Colorado.

Gisteren zijn we vertrokken in Ouray. Ouray is een stadje waar we het best langer uitgehouden zouden hebben. Nadeel is wel dat de hotelprijzen in dit deel van de Rockies behoorlijk aan de hoge kant zijn. Voor onder de $100 is weinig interessants te vinden en we blijven Hollanders en willen toch een beetje binnen budget blijven.

Maar voor één nacht was Ouray erg leuk. 's Avonds lekker gegeten, een goede koffie gedronken en het centrum doorgewandeld

De route gisteren ging door voor de tweede dag op rij dus door de Rockies en dat is met één woord 'Wonderschoon'.





Onderweg gestopt voor een espresso
Na veel slingeren door de bergen begonnen deze langszaamaan te veranderen in heuvels en in de buurt van ons eindpunt Cortez, lieten we de bergen helemaal achter ons.




Cortez is geen stadje waar je lang over doet om te bekijken of waar veel te zien is. Maar voor ons was het een prima tussenstop en we zijn hier dan ook twee nachten. Bij het cultureel centrum van Cortez worden in de zomermaanden uitvoeringen gegeven van de Native Americans. Er worden dansen uitgevoerd die ook tijdens de eigen ceremonies (Pow wow) worden gedaan.

Vandaag stond Mesa Verde National Park op de agenda. Een park waar we in 2007 al eens met Gert en Truus waren geweest, maar waar we toen door tijdgebrek niet verder zijn gekomen dan de uitzichtspunten. Nu hadden we de hele dag en hebben dus ook de Cliff Dwellings (rots woningen) van dichtbij bekeken.

Een mooie tour, waar je alleen onder begeleiding van een gids naar toe mag. Het pad is niet erg lang maar heeft een paar lastige afdalingen en klimmetjes waarvan een paar met ladders beklommen moesten worden. 









Vanavond nog één nacht in The White Eagle Inn hier en dan op weg maar Page in Arizona. Het einde van de vakantie komt al akelig dichtbij, maar er zijn nog een aantal mooie dagen in het verschiet.

To be continued...